روزای ِ خوبی که من هزگز نداشتم...

خوب مثل ِ روزایی که با سردرد کشنده همراه شده

 و شبا با بیخوابی!

خوب مثل ِ تمام روزایی که ننویسی.

مثل ِ همین لحظه ها و همون لحظه ها

که پرم وپر بودم از سوالات بی جواب و جواب هایی که نمی دونم

سوالاتش چی شده

مثل ِ دوستی که ساعت ها وقت صرف کرد تا به من بفهمونه

 منظورش  از واژه نما چیه؟؟؟

خوب مثل ِ سردرگمی هایی که بیشتر شده و

هیچکس نتونست کمکم کنه حتی هیچکس...!!!

مثل ِ خوبی که گفت مولانا شدی داری می ری دنبال شمس؟؟؟

( مولوی شدم اونم ازنوع خیابونش که جزفقرچیزی درش نیست)

وخوب مثل ِ اینکه فهمیدم دیگه کتاب چاپ کردن و شهرت و

نمی تونه برام آرامش بخش باشه نه!!

 وشاید دنبال چیزی که نیست دارم می گردم...

خوب  مثل کسیکه کمکم کرد دوباره بنویسم

 و خوب مثل کسیکه این وبلاگ را برام ساخت(حسنک وزیر)

وشاید هم یه کم خوب مثل ِ همین وبلاگ!!!

اما خوبتر "این نیز بگذرد" که من را چشم براه چیزی که

به راحتی به دست نمی یاد گذاشته.

و اینکه احساس کردم شعر شاید واقعا پله ای برای شروع باشه 

تا راحتتر بالا برم  و اوج بگیرم...

دوستی می گفت :شعر مثل زن می مونه اگه زیادی آرایش کنه یا

به صورتش دست بزنه دیگه زیبا نیست

نباید زیاد با کلمه ها بازی کرد

اما من همیشه دوست دارم با کلمه ها بازی کنم ...

و هبوط بیابانی که مرا از هجوم تاریکی دزدید

در آغوش گنگی گمم کرد , نه من مال اینجا بودم

نه این بیابان می شناسدم اندکی

و انزجار روحی که هیچش ماوا نیست  هیچ جا

یورش ظالمانه این واژه ها و سکوت خدایی که مال

تمام روزهای من است.

و تمنای اشکی که هرگزش ندارم

غربتی که میان همه بیشترپالیزم را متلاطم می کند

و آرزوی رسیدنم همیشگی ترین است...